Bij elke vormgeving gaat het om mensen. Mensen en de ruimtes er omheen.
Mensen hebben een verhaal. Zoiets als een blanco mens bestaat niet. Elk mens dat je ziet op straat, de supermarkt, op Schiphol, geef je onbewust een verhaal. Of dit vooroordelen zijn of een manier om je tot de wereld te kunnen verhouden, dát is waar het interessant wordt.
Deze dubbele realiteit probeer ik ook in mijn werk te laten zien. Wat is echt en waar begint de tweede laag van de vormgeving?
En hoeveel vormgeving is er nodig om de realiteit een andere invalshoek te geven?
In mijn werk merk ik dat elke situatie om een andere vorm vraagt. Ik zal mezelf geen theatervormgever noemen omdat er genoeg verhalen en situaties zijn die beter te vertellen zijn d.m.v. andere media.
Hierbij zijn de mensen die ik de afgelopen jaren om mij heen verzameld heb erg belangrijk. Een andere discipline vergt een andere kijk en dus een andere manier van vertellen.